Protekle sedmice učestali su organizovani napadi putem društvenih mreža na proslavljenog komandanta Armije Republike Bosne i Hercegovine i uglednog zvaničnika Islamske zajednice, Nezima Halilovića Muderrisa.
Sve je počelo kada je jedna botovska Facebook stranica napala Halilovića, optužujući ga za širenje laži o Armiji BiH, i ističući da je vrijeme za „konačni obračun“ i slično. Nakon toga uslijedila je salva uvreda i napada upućenih Muderisu, ali i članovima njegove porodice.
Otišlo je toliko daleko da su zbog toga reagovali: Udruženje ilmijje Islamske zajednice u BiH, Savez bošnjačkih nevladinih organizacija u BiH, Koordinacija boračkih udruženja Grada Konjica i mnogobrojni drugi javni akteri.
Svi oni su nedvosmisleno svojim autoritetom pružili podršku Muderrisu, osuđujući napade i podsjećajući na njegovu ulogu u periodu agresije na Bosnu i Hercegovinu. Pozvali su nadležne institucije da hitno reaguju, zaustave ovakve napade i procesuiraju odgovorne, kako bi se zaštitio ugled Muderrisa i njegove porodice.
Ono što je važno istaći jeste da ovaj vid napada na društvenim mrežama dolazi svega nekoliko dana nakon online premijere dokumentarnog filma „Pobjeda ili smrt“ autora Avde Huseinovića, koji govori o 4. slavnoj muslimanskoj lakoj brigadi Armije RBiH, koja je bila upravo pod komandom Nezima Halilovića Muderrisa.
U filmu se govori o nastanku ove brigade, koja je počela kao „Muderrisova jedinica“, od mladića koji su se početkom agresije na BiH okupljali oko tadašnjeg glavnog imama Medžlisa Islamske zajednice Konjic, Nezima Halilovića Muderrisa. Film prati njihovo stasavanje, ratni put, ali i Muderrisovu ulogu kao komandanta, emira i lidera. Naglašava se kako je tada profesor arapskog jezika i književnosti, koji je diplomirao na Al-Azharu, postao komandant i lider jedne elitne brigade u sastavu Armije RBiH.
Spomenuti napadi poklopili su se upravo sa projekcijom ovog filma. Također, Muderris je danas, kao penzioner, poznat i prepoznatljiv kao otvoreni simpatizer Stranka demokratske akcije, te u svojim javnim nastupima često govori afirmativno o ovoj političkoj stranci i njenom prvom predsjedniku Alija Izetbegović.
Očigledno je da u godini u kojoj se zahuktava izborna kampanja i atmosfera u bosanskohercegovačkom društvu postaje sve usijanija, ovo neće biti posljednji napad ni na Muderrisa, niti na bilo kojeg drugog istaknutog i uvažavanog Bošnjaka, bez obzira iz koje političke partije dolazi ili koju političku opciju podržava.
To nas dovodi do sada već alarmantnog problema unutar bošnjačkog javnog mnijenja, a to je problematična radikalizacija javnog diskursa. U anonimnosti društvenih mreža razmjenjuju se najprizemnije uvrede i iznose ozbiljne optužbe koje su daleko od zdravog razuma.
Tako se gotovo sistematski šire teorije o tome da su pojedini komandanti Armije BiH izdani i ubijeni od svojih suboraca. Recikliraju se stare teorije o „izdaji“, „prodaji“, „KOS-u“, „Ševama“, od kojih nijedna nikada nije ni približno dokazana, ali su sve postale dio javnog diskursa i služe za ono što je danas najvažnije – izbornu kampanju.
Tako ćemo i u ovoj godini svjedočiti novom nizu izabranih teorija zavjere, od kojih neke postaju toliko prihvaćene kao da su dio općeg znanja, bez da su ikada naišle na bilo kakav ozbiljan historijski ili makar logički sud.
Bosanskohercegovački javni prostor postaje zatrpan ovim teorijama, gdje se sistematski blati i narušava reputacija niza naših živućih uglednika, čime se potkopava njihov autoritet. A kada dođe do njihove smrti, iste te društvene mreže bit će ispunjene odama o njima.
Jer očigledno je da cijenu imanja ugleda u bošnjačkom narodu čine – svakodnevni napadi na njega.
Ko je Nezim Halilović?
Nezim Halilović rođen je 15. marta 1965. godine u Žepi kod Rogatica. Osnovnu školu završio je u Žepi, a 1983. godine i Gazi Husrev-begova medresa u Sarajevu. Nakon odsluženja vojnog roka studirao je na Univerzitet Al-Azhar, gdje je 1991. diplomirao na Fakultetu arapskog jezika, odsjek arapske književnosti.
U augustu 1991. postavljen je za imama Repovačke džamije u Konjic, a od januara 1992. do septembra 1997. obavljao je dužnost glavnog imama u Konjicu. Tokom agresije na Republiku Bosnu i Hercegovinu bio je komandir jedinice „DIC Muderris“ i komandant 4. muslimanske slavne brigade Armije RBiH. Dva puta je ranjavan, a za ratne zasluge odlikovan je priznanjima „Zlatnim ljiljanom“ i „Zlatnim grbom sa mačevima“. Demobilisan je u augustu 1996. godine na lični zahtjev, sa činom pukovnika.
Također je bio član Parlamenta Bosne i Hercegovine u periodu od 1997. do 1999. godine, kao i član Glavnog odbora Stranka demokratske akcije.
Od septembra 1997. do odlaska u penziju 13. marta 2020. godine obavljao je dužnost direktora Vakufske direkcije Islamske zajednice u Bosni i Hercegovini, a bio je i član Rijaseta Islamske zajednice u Bosni i Hercegovini.
U više mandata je obavljao i funkciju rukovodioca Ureda za hadž Rijaseta Islamske zajednice u Bosni i Hercegovini, te od septembra 2000. godine dužnost hatiba džamije „Kralj Fahd“ u Sarajevo.
Oženjen je i otac četvero djece – dvije kćerke i dva sina. Jedna kćerka preminula mu je 2020. godine u 25. godini života.
