Arheolozi su u podnožju planine Hora otkrili najstariju ljudsku kremaciju u Africi i najstariju lomaču za odrasle na svijetu.
Kako je navedeno u studiji nedavno objavljenoj u časopisu Science Advances, “postoje oskudni dokazi o namjernoj kremaciji prije sredine holocena, a ova praksa je posebno rijetka među lovcima-sakupljačima”.
Iako najstariji spaljeni ljudski ostaci datiraju iz perioda od 40.000 godina i pronađeni su na jezeru Mungo u Australiji, na njima nedostaju znakovi lomače, što nedavno otkriće “netaknute kremacijske lomače lovaca-sakupljača” na planini Hora čini revolucionarnim.
To je najstarija namjerno izgrađena lomača na svijetu, koja dovodi u pitanje ranije pretpostavke o ovim ranim zajednicama u Africi, pokazujući da su učestvovale u složenim društvenim i pogrebnim ritualima.
“Zajednica je uložila znatno vrijeme i energiju u izgradnju i izvođenje sahrane te tretman tijela nakon spaljivanja“, navodi se u studiji.
Ispod kamenog skloništa smještenog u podnožju izoliranog kamenog brda koje se naglo izdiže iz okolne ravnice nazvanog granitni inselberg, međunarodni tim arheologa otkrio je kremacijsku lomaču “veličine madraca”, piše The Guardian.
Prema Archaeology Newsu, naseljavanje ovog područja proteže se 21.000 godina unazad, a lokacija je korištena kao groblje prije 16.000 i 8.000 godina. Kremirano tijelo označilo je promjenu u pogrebnoj praksi.
Tijelo je pripadalo sitnoj odrasloj osobi, najvjerovatnije ženi starosne dobi između 18 i 60 godina, visokoj nešto manje od 150 centimetara, navodi Archaeology News. Ukupno 170 fragmenata kostiju identificirano je sa slojevima pepela, uglja i sedimenta, izvještava The Guardian.
Analiza tijela je pokazala da je postavljeno na lomaču ubrzo nakon njene smrti. Uslijedila je priprema, na što su ukazivali tragovi rezova na kostima udova. Raskomadana je, obezmašćena pa čak i obezglavljena prije nego što je spaljena.
“Ovo podržava našu hipotezu da su neke od nedostajućih kostiju kremirane žene možda namjerno uklonjene i uzete kao simboli za čuvanje ili ponovno sahranjivanje negdje drugdje“, rekla je za The Guardian koautorica studije dr. Ebeth Sawchuk.
Prema autorima studije, uklanjanje lobanje označava čin sjećanja, društvenog pamćenja i poštovanja predaka. Uklanjanje lobanje i koštanih ostataka dokumentovano je kod različitih grupa u Africi, iako ne ovako rano.
Za izgradnju lomače kao utvrđene strukture bilo bi potrebno i cijelo selo. Zašto je ova žena dobila ovaj tretman, ostaje misterija, ali prema studiji, za gorivo je moralo biti prikupljeno 30 kilograma drveta i trave, tako da to nije bio lagan poduhvat.
Mikroskopski proučavajući lomaču, ustanovljeno je da su održavali temperaturu od 500 stepeni Celzijusa. Prisustvo kamenog oruđa u lomači navelo je arheologe da se zapitaju da li je ono bačeno u vatru kao dio rituala ili je korišteno za pripremu tijela za kremaciju, kako je naveo The Guardian.
Autori nove, revolucionarne studije naveli su da je otkriće promijenilo njihovu perspektivu o ovim ranim lovcima-sakupljačima u Africi kao grupi koja je pokazala koheziju, jer se čini da je lokacija imala značaj kao stalna lokacija gdje su pojedinci sahranjivani.
“Očigledno su imali napredne sisteme vjerovanja i visok nivo društvene složenosti u ovom ranom periodu”, zaključili su autori studije.
